خانه | خبر | نگاهی به روایت‌های میترا ابراهیمی در مسیری پانزده ساله

گالری فرمانفرما

نگاهی به روایت‌های میترا ابراهیمی در مسیری پانزده ساله

نگاهی به روایت‌های میترا ابراهیمی در مسیری پانزده ساله
گالری فرمانفرما

نمایشگاه آثار میترا ابراهیمی به قلم محمد شمخانی

نمایشگاه “نگاهی بر ۱۵ سال نقاشی های میترا ابراهیمی از سال ۱۳۸۳- ۱۳۹۸” متشکل از ۵ دوره نقاشی در گالری فرمانفرما به نمایش در خواهد آمد.

در یادداشتی به قلم محمد شمخانی نگاهی سراسری به نقاشی‌های «میترا ابراهیمی» خواهیم انداخت:
میترا ابراهیمی پیش از آنکه نقاشی چیره‌دست باشد، خوابگزارِ ممتازِ دنیای زنانه با تمامِ خواب‌ها، خواست‌ها و خیال‌های آن است و در این مرتبه، از بازگویی کابوس‌ها و هراس‌های ناگزیرِ این دنیا نیز فروگذار نیست. بدین اعتبار، نقاشی‌های او آثاری دیده‌ورانه است که به جای بازنماییِ بی‌چون و چرای موضوع عینی، نسبتی تامّلی با آن می‌یابد و مسیری معکوس را از جهانِ متعیّنِ بیرونی به عالمِ انعکاسی درون می‌پیماید. بر این واقعیت، بیش از هر چیزی تعلیقِ فرم‌ها و فیگور‌های نقاش در فضای بستۀ ترکیب‌بندی‌ها و نا‌آشکاره‌گی یکجای موضوع در تمامیتِ ممکن و محتملِ آن تأکید می‌کند.

نمایشگاه آثار میترا ابراهیمی به قلم محمد شمخانی

از سوی دیگر، آن زنِ سرنمونی با خواست‌های این‌جهانی که نقاش در بازی گستردۀ ادراک و تخیل و در دوره‌های مختلفِ آثارش آفریده است، بیش از آنکه هستی و هویتی «خودارجاع» داشته باشد و بیننده را به خود و احیاناً زیبایی‌های اغواگرانۀ خود حوالت بدهد، به نظر از نگاهِ مسلطِ دنیای مردانه گریخته و در جدالِ همزمان با خواهشِ خود و خوانشِ آن دیگری، تکوین یافته است. و این آن سویۀ ویژه و کم‌نظیرِ آفرینه‌های ابراهیمی است که هم از مفهومِ انتقادی- فلسفیِ «نگاهِ خیره» (نگاهی که هدفش تملک دیگری و اعمالِ قدرت بر اوست) می‌گریزد و هم برای حفظِ موقعیتِ سوبژکتیوِ خود (جایی میانِ «امر مطبوع» و «امر زیبا») بدان می‌آویزد.

نمایشگاه آثار میترا ابراهیمی به قلم محمد شمخانی

در این مقام، نقاشی‌های وی هم واجدِ نقد‌های فمینیستی می‌شود و هم از جبر جدیدی که نمونه‌های مفرطِ این نقدها پیشنهاد می‌دهند، فاصله می‌گیرد. نکتۀ دیگر در نگاهی سراسری به نقاشی‌های ابراهیمی با آن ترکیب‌بندی‌های گرافیکی و آن پرتوافکنی‌های موضعی بر موضوع، روایی بودن این آثار است. روایتی که البته از منظرِ روایت‌شناسی، مبتنی بر داستان‌پردازی و بازنماییِ واقع‌گرایانۀ صرف نیست و بیشتر به فراخواندن و بازخواندنِ نشانه‌‌هایی از یک روایتِ جاافتادۀ دیگر می‌پردازد. این نوع روایت نمادین که بیشتر با نشانه‌شناسی و هرمنوتیک سروکار دارد، از هنرمندِ تاویل‌گری به ما خبر می‌دهد که مستقر در متنِ تاریخ است و تحتِ تأثیرِ شرایطِ فرهنگی خود، بیشتر مشغولِ بازخوانی انتقادیِ هستی و هویتِ زن از خلالِ کلان‌روایت‌های مذهبی (مجموعۀ سیب‌های خط‌خورده)، اسطوره‌ای (مجموعۀ مرکب و قلم فلزی)، اجتماعی (مجموعۀ دیوارها)، شخصی (مجموعۀ دست و پرنده و …)، و حتی پست‌مدرنیستی (مجموعۀ رنگ، حیاتی دوباره) است.

نمایشگاه آثار میترا ابراهیمی به قلم محمد شمخانی

نمایشگاه آثار میترا ابراهیمی به قلم محمد شمخانی

متن‌های دیگر به همین قلم را اینجا بخوانید:

بازی درون رمزگانی تمام‌ناشدنی!

نوشته‌های پیشنهادی

سینا برومندی ماده‌ی نرم گالری اُ

وهم، هراس، ایهام در مجموعه «ماده‌ی نرم» سینا برومندی

نقدی بر نمایشگاه سینا برومندی | «ماده‌ی نرم» در گالری اُ وهم، هراس، ایهام مجله ...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.