یادداشتی بر نمایش معبد انجیر محمد پیریایی در سالن مدار موازی گالری دستان
در دوران‌های بحرانی تاریخ ایران زمانی که ساختارها و شاکله‌ها بر اساس تهاجم بیگانگان دچار نقصان و کمبود می‌گردد و جریان زیستن در این فلات در معرض خطر است، بازنمایی گفتمان ایرانشهری واکنش عقل جمعی به این روند خواهد بود.
امروزه هم می‌بینیم که کسانی در پی بازنگری همین روند به تشکیل نمایشگاه‌هایی با محوریت ایران هستند بزرگانی رو به پهلوی خوانی آورده‌اند و بازار آموزش زبان‌های باستانی گرم شده و زبان شناسان رو به گسترش هستند و نمایشگاه‌ها در مدح ایران به بازنمایی گفته‌های روشنفکرانی کرده‌اند که تا دیروز مطرود و منزوی بودند و سخن گفتن از آنان دنبال کننده‌ای نداشت.
ما در مقام قضاوت نیستیم اما تا کی می‌توان با فرمول‌های واکنشی به جهان اطراف پاسخ داد و تفکر را قربانی کمیت عوام‌پسند کرد و در امتداد جریان سخن گفت.
در این دوران کسانی با زبان رمز تمثیل و هنر اصیل در پی پاسخگویی و بازنمایی رنج و احساس مردمان دارند. شکایت از روزگار و یا راه‌کار گریز از این بلایا نیازمند زبان امروز دارد تا آیندگان بتوانند به حقیقت تاریخ امروز دست پیدا کنند و امروز را چراغ راه کنند.
محمد پیریایی آثارش را در آذرماه امسال در نمایشی یک‌ماهه در گالری دستان در معرض دید عموم قرار داد. وی مجسمه‌سازی است که به کمک مدیای دوم خود یعنی نقاشی سعی در تأکید به اصالت ایده و حقانیت تفکر خود دارد.
آثار گذشته پیریایی که درگیر پیدا کردن اصالت وجودی هستی تاریخی ایران داشت، در این نمایش آیکون‌های حجمی خود را با آرایه‌های جدیدی تولید کرده و با قرار دادن تصاویر دوبعدی خود و تکنیک قابل‌تأملش اشاره‌ای بینامتنی به جنگ و ویرانی تمدن ایرانی دارد.
تطابق تجربه زیسته اکنون و آثار وی به همراه صحنه‌آرایی در این نمایش موردپذیرش مخاطبان و مجموعه‌داران بسیاری گردید تا جایی که در این دوران بحران اقتصادی وی موفق به فروش کل آثارش شد. این درخشش بیانگر این است که حقیقت احساسی و سمبلیک موجب کاتارسیز و هم‌دلی مخاطبان گردیده است.
پیریایی که هنرمندی خودانگیخته و سخت‌کوش است رؤیای وطنی آباد در سر دارد و در دام شعار و سطح انگاری برای ایجاد رابطه با مخاطبان خود نیفتاده است. اگرچه در استانداردهای تولید و صحنه‌آرایی نمایش خود دچار نقصان است که در شرایط اکنون می‌توان از آن اغماض نمود. چراکه این صحنه‌آرایی خود ابتکاری ارزشمند و هزینه مازادی است که پیریایی برای انتقال مفهوم خود به جان خریده است. البته نباید از هم‌دلی گالری که سعی در بالا بردن استانداردهای نمایش دارد گذشت که این شرایط سخت برای گالری هم متصور است.
در این روزهای سخت تهاجم خارجی و سختی معیشت و روان‌های رنجورمان رفتن به نمایشگاه و دیدن نمایشی پروپیمان که با سخت‌کوشی هنرمند و گالری دار فارغ از عسرت روزگار و صرفه‌جویی تولید شده، باعث امید و هم‌دلی است.
استقبال از نمایش اتفاقی است که پاسخ هنردوستان و هم‌وطنان به این حسن نیت و تلاش داده‌اند.
این یادداشت و گزارش تصوری برای ثبت در جریده تاریخ نگاشته شد تا تأثیر کار صادقانه و ازخودگذشتگی را با تحرکات اینستاگرامی تمایز دهد و فرق کنش با واکنش مشهود گردد.
در همین ارتباط بخوانید:
یادداشت‌هایی بر نقاشی‌های پایان قرن
یادداشت‌هایی بر نقاشی‌های پایان قرن جلد دوم
گفتگو و نقد نمایشگاه‌ها به قلم جاوید رمضانی:
گفتگو با هستی و نگاه به زیست بوم در آثار محمد زحمتکش
اصغر اهری پور | زمانمندی و زیست هنری فارغ از دنیای حرفه ای
منطقه خاکستری فهیمه مومنی در گالری نگر
قصه می‌گوییم که بخوابانیم یا بیدار کنیم؟
علیرضا اسکندری راوی بی‌پروای زمان اکنون
کهنه دکمه‌های نازلی عباسی و پونکتوم‌ها | رمان قطوری از تاریخ یک خانواده
لابیرنتز عاطفه مجیدی نژاد | انهدام سنت یا فرادهش؟
دریچه‌ای در بازتاب | آثار شقایق سعیدی با رویکردی پدیدارشناسانه
جایگاه نقد هنر در ایران، شغل یا فراغت؟
حلقه‌ی گم‌شده‌ی دیزاین و طراحی در فضای معاصر
فقدان فرهاد مشیری | شوخی مهیب و نفرین تجدد
فاطمه ژاله و سرزمین تروماهای پلاستیکی
نیم تنه‌های غریب مانده قدرت الله عاقلی در گالری اعتماد
در انتظار قطعیت جهان جدید در آثار ژیلا کامیاب
