«کمتر بیشتر است» در محل پروژه های آران

| گالری آران
| نمایشگاه گروهی به انتخاب یهرنگ صمدزادگان و گالری آران
| هنرمندان: مارکو گریگوریان – کامران دیبا- محمد حسین عماد- مصطفی دره باغی – کورش قاضی مراد – محمود محرومی – سهند حسامیان – باربد گلشیری- مونا آقابابائی – رضا صدیقیان –معصومه مهتدی –سمانه مطلبی- رضا اشلقی – علی یار راستی – شبنم لهراسبی
| عنوان: کمتر بیشتر است
| گشایش: 30 مرداد، 16-20
| پایان:  22 شهریور 94
| بازدید: افتتاحيه 16-20 و روزهاي ديگر 13-19
| آدرس: تهران، خیابان نوفل لوشاتو- کوچه دادگر پلاک 5
| تلفن: 66707975

 

برگرفته از کاتالوگ نمایشگاه توشط بهرنگ صمدزادگان :

در آثار هنرمندان ایرانی –صرف نظر از استثنائات احتمالی- همواره­‌ی تاریخ رویکردی تغزلی، موضوعی، پیامگرا یا روایی، بُن‌مایه اولیه خلق هنری بوده و هست. موضوعی از هر جنسی؛ پدیدار شناسی، سیاسی، اجتماعی، ادبی، عاطفی، روایی، یا تجربه متعالی همواره سرآغاز تولید اثر هنرمند ایرانی بوده است. وقتی هنرمند ایرانی به سمت ایجاد وضعیتی مینیمم نظیر مستطیلی سیاه یا سفید حرکت می­کند، سیر مراحلی را در فرایند خلق طی می­کند که در نتیجه آن به مستطیلی از”نبودن”، یا سیاهی­‌ای از اشباع و انباشت می‌­رسد. یا وقتی به اشکال هندسی متکثر در نظامی فرکتالی می­‌پردازد، نحوه تکثیر و بسط فرم را در فضا، در قالبی استتیکی هدایت می­کند. اگربه مستطیلی خالی می­رسد نه به نشانه انگیزه‌­ای مینیمالیستی است، بلکه در راستای اندیشه‌­ای دوشانی که “هنر دیگر امری شبکیه­‌ای نیست”، به شکلی از نانوشتگی و یا اشباع شدگی می­رسد که نشان از ناتوانی زبان هنر در بارکشیدن مفهوم ذهن دارد. ریتم در بسیاری از آثار “به ظاهر مینیمال” باری روایی دارد. چرا که با موتیفهایی همراه است که الزاما اشکال مینیمال و فاقد معنی نیستند. بسیاری از آثار، “راوی حذف” هستند. چه در مکعبهای بتنی که تراژدی تاریخی­‌ای را در خود مخفی می­کنند. چه در طراحی‌هایی که در کاوش فرم به رفتار خود کاوانه، منظم و کمینه توأم با سرگرمی روی می­آورند. چه در کارهای گریگوریان که از پی آشویتس به تهی، به هیچ می­رسد. یا در نقاشیهای کامران دیبا که در نتیجه­‌ی حذف خبر، لاپوشانی آگاهی، متن نوشته به سطوح یکپارچه­‌ی ریتمیک تبدیل می­‌شود. یا آثار عماد که کنش حذف توأم با ذهنیتی شاعرانه به فرمهای “حداقل” می‌­انجامد. اینجا دیگر نمی‌توان بدون مراجعه به متن اثر و میل مولف یا حتی بستر، قضاوت کرد. و اینجاست که باید دامنه قرائت و تاویل را گسترش داد و به “برچسب زدن” بسنده نکرد. اینجاست که باید به تفاوت کاربردی دو مفهوم مینیمال (کمینه) و مینیموم (حداقل) توجه کنیم. همه این آثار به رغم تفاوت، از این نظر هم خانواده اند که در “کمتر” از “بیشتر” می­گویند

GonbadKabood-sahand-hesamian

MarcoGrigorian