خانه | نقد و بررسی | نقد | نقد نمایشگاه اله‌یار نجفی | پیکر تازه، پیکر بیچاره

نقد نمایشگاه اله‌یار نجفی | پیکر تازه، پیکر بیچاره

نقدی بر نمایشگاه اله یار نجفی در گالری آران
پیکر تازه، پیکر بیچاره

سایت تندیس به قلم مریم روشن فکر

اله یار نجفی در گالری آران

شهر معنای پیچیده زندگی، خانه، مکان و … است، جایی که مردم در آن زندگی و کار می‌کنند. مجموعه‌ای از مناسبات که به نحوی زنجیره‌ای به یکدیگر اتصال دارند.

اله‌یار نجفی متولد ۱۳۵۹ و هنرمند تجسمی است که در رشته گرافیک تحصیل کرده و سپس چاپ دستی خوانده است. او در نمایشگاهی که اینک در گالری آران برپا نموده، مجموعه‌ای با عنوان شاعرانه‌های شهری را به تماشا گذاشته است. در این مجموعه که خود به چهار گروه اثر تعلق می‌گیرد، متقدم‌ترین آثار حجم‌هایی به شکل مکعب روبیک، یک ویدئو و یک ستون کوچک نقاشی شده‌ هستند.اله یار نجفی در گالری آران

گروه دوم را اثار نقاشی و کولاژ تشکیل می‌دهند که به شیوه رنگ و روغن و تکه چسبانی کار شده‌اند. اما دسته سوم فتومونتاژهای فانتزی او هستند و بخش آخر دو عدد کتاب دست ساز است که رابطه مستقیم او با دنیای انیمیشن را نشان می‌دهد.اله یار نجفی در گالری آران

نجفی نقطه آغازش را جمع‌آوری قطعات شهر قرار می‌دهد، پرسه زنی در انبوه در هم ریخته یک گشتالت   غول آسا به نام شهر که نه می‌توان آن قطعات را از آن تفکیک کرد و نه می‌توان انسجامی منطقی برای آن در نظر گرفت.

تجلی مستقیم این رویکرد در اثر ویدئو و مکعب‌های روبیک هویداست. در این مجموعه او کاملن بدون هیچ‌گونه حاشیه‌ای خود را به موضوع رسانده و با در کنار هم قراردادن قطعات زبانی مانند کلمات پراکنده نقش بسته بر گوشه و کنار شهر شطحیات پراکنده‌ای را شکل می‌دهد.اله یار نجفی در گالری آران

اما شاعرانه‌های شهری او به همین نقطه ختم نمی‌شوند و در دو مجموعه دیگر مرحله بعدی و پیشرفته‌تر این پرسه گردی هویدا می‌گردد.

در این مجموعه‌ها شهر شروع به پیداکردن هویتی نوین می‌کند، یا اگر کل این نمایشگاه را یک پروسه در نظر آوریم، در مکعب‌ها و ویدئو شهر در مرحله جنینی قرار دارد و تنها اندام‌های اصلی هویتی او شکل گرفته‌اند که پراکنده، نامفهوم و غیر مرتبط و حتی تیره و تلخ هستند. پس از آن مرحله کودکی و نوجوانی در نقاشی‌ها نشان داده شده‌است که قطعه، قطعه و ناهنجار هستند، پرداخت او در نقاشی‌ها بر شانه مکاتبی چون سورئالیسم و دادائیسم می‌ایستد. همچنین توالی زمان، نقطه دید‌های متفاوت و خود فن کولاژ، پشتوانه‌ی مدرنیستی نقاشی‌ها را نشان می‌دهند. اما آن‌چه در آثار در تمام مراحل نمو شخصیت شهر مشخص است، حضور روایت دراماتیک است که در حال گفتن داستانی دادائیستی است که از قطعاتی ظاهرا بی‌ربط تشکیل شده‌است که موجد شکل‌گیری یک هویت یا شخصیت کلی برای شهر گردیده‌است.اله یار نجفی در گالری آران

شهر مورد نظر نجفی در دوران بزرگسالی و کهولتش خود را در تابلوهای فوتومونتاژ نشان می‌دهد؛ موجودی با هویتی یکپارچه که همه قطعات ریز و درشت و مربوط و نامربوط خود را هضم کرده و در خود به موجودیتی مشخص رسیده‌است. موجودیتی که با بندهایی بسیار به زمینِ ناکجاآبادی وصل شده‌است و حتی در جایی از اتصال خود نیز رهیده و شناور در میان آسمان خاکستری و گرفته و مه آلود تاب می‌خورد.اله یار نجفی در گالری آران

شهرهای او گاهی آسمانی‌تر و گاهی زمینی‌تر می‌شوند، همچنان که انسانی‌تر یا حیوانی‌تر، اما به هر روی به نظر می‌رسد که پروسه او در این نقطه به بلوغ رسیده و شهر از برای خود هویتی مخصوص به خود یافته‌است و اگر به این نگاه پایبند باشیم، کتاب‌های او را می‌توان خرده روایت‌های تاریخی یا شاید سند هویتی شهر دانست که در درون خود جزئیات تپنده و بیقرار شهر را اسیر کرده‌اند، قطعاتی که به هر ترتیب جای خود را در این کل واحد محفوظ نگاه می‌دارند.اله یار نجفی در گالری آران

شهری که نجفی ترسیم میکند، مه‌آلود و تلخ و تاریک است، با انبوهی از خرده هیجانات فروخفته که شامل و مشمول انبوه جزئیاتی است که با آن در رابطه‌ی متقابل و دائمی در حال شکل دادن و شکل داده‌شدن هستند. قطعاتی که گاهی حتی یک رو نیز ندارند و در تغییر جهت، شکل خود را تغییر می‌دهند و همان‌قدر که شهر را ساخته‌اند در همنشینی با هم به کلی تفکیک‌ناپذیر بدل گشته‌اند که در انتهای راه به شکل موجودی یکپارچه و شکلمند ظاهر شده و دیگر نمی‌توان به راحتی قطعاتش را از یکدیگر تمیز داد.اله یار نجفی در گالری آران

نقد نمایشگاه‌های قبل به قلم مریم روشن فکر را اینجا بخوانید:

کمی دورتر راه ابرشم ابراهیم نوروزی

کمی دورتر در گالری راه ابریشم | منظره در توازنی ناهمگون

نقدی بر نمایشگاه کمی دورتر در گالری راه ابریشم پارک لاله منظره در توازنی ناهمگون سایت تندیس ببه قلم مریم روشن فکر  بدون هیچ‌گونه گزاره‌ای نمایشگاه کمی‌دورتر در گالری راه ابریشم آغوش خود را به روی مخاطبین می‌گشاید. نمایشگاهی از آثار چهار عکاس که مجموعه‌ای از مناظر خود را برای نمایش به این گالری آورده‌اند. …

0 comments
یاسمن بازارگان من غول نقاشی

من غول یاسمن بازارگان با درک یکپارچگی

نقدی بر آثار یاسمن بازارگان با عنوان« من غول» در گالری سایه درک یکپارچگی سایت تندیس به قلم مریم روشن‌فکر درون‌نگری امری بود که در اواخر قرن نوزدهم از فلسفه به روان‌شناسی وارد شد و در این حوزه مسیری علمی را در پیش گرفت و شکلی جدید یافت و از این زمان به بعد بررسی …

0 comments
مایشگاه عکس فروسرخ حسین بهرامی

نقدی بر نمایشگاه عکس فروسرخ، حسین بهرامی | بازگشت به شکوه عکاسانه

بازگشت به شکوه عکاسانه نقدی بر نمایشگاه عکس فروسرخ، حسین بهرامی، گالری پلتفرم۳ سایت تندیس به قلم مریم روشن فکر اوج شکوه عکاسی لحظه‌ایست که فن و هنر در هم ادغام می‌شوند و چیزی خلق می‌شود که تجسم رویای چندهزارساله تاریخ هنر برای بازنمایی جهان بیرونی است. حسین بهرامی از جمله آخرین سنگرهای به جا …

0 comments
کیوان عسگری نمایشگاه عکس برف کوری

نمایشگاه عکس کیوان عسگری، آن بالا در تنهایی و سکوت

نگاهی به نمایشگاه عکس کیوان عسگری در گالری فرشته آن بالا در تنهایی و سکوت سایت تندیس به قلم مریم روشن فکر «آن‌چه در انسان بزرگ است این است که او پل است نه غایت[۱]» (نیچه) انسان در طول عمر خود برای زیستنش معناهای متفاوتی را پرداخته ‌است، او در راهی که رفته ‌است همواره با …

0 comments
امید طاری فرد گالری آتبین

امید طاری فرد، خالی سپید دشت در چهره نگاری یوز ایرانی

امید طاری فرد، خالی سپید دشت در چهره نگاری یوز ایرانی نقدی بر نمایشگاه «خالی سپید دشت» عکس های امید طاری فرد در گالری آتبین سایت تندیس: به قلم مریم روشن فکر آسمان بلند دشت‌های وسیع فلات ایران در حال خداحافظی با گونه جانوری خاصی است که به یوز ایرانی شهرت دارد. به نظر می‌رسد …

0 comments
مصطفی سرابی نگارخانه دلگشا

مصطفی سرابی، سیر نقاشی در زمان

مصطفی سرابی، سیر نقاشی در زمان نقدی بر نمایشگاه «بیره و ری، یادآوری»، نگارخانه دلگشا سایت تندیس: به قلم مریم روشن فکر هنر بدوی یا پریمیتیو، به گونه‌ای از هنر اطلاق می‌شود که در آن عناصر و رفتارهای ساختاری هنر اقوام بدوی دیده می‌شود، این نوع هنر در اواخر قرن نوزدهم توسط هنرمندان اروپایی به …

0 comments
نقد نمایشگاه عکس ژیلا مختاری

نقد نمایشگاه عکس ژیلا مختاری «دیوانه نبودن خود شکلی از دیوانگی»

نگاهی به نمایشگاه عکس دیوانگی منهای یک ثانیه، ژیلا مختاری در گالری شیرین جزء و کل و همه اینها با هم سایت تندیس مریم روشن فکر پاسکال می‌گفت « دیوانگی بشر آن‌چنان ضروری است که دیوانه نبودن خود شکل دیگری از دیوانگی است.» فوکو کتاب تاریخ جنون خود را با این جمله آغاز می‌کند. کتابی …

0 comments
نمایشگاه نوستالژیا فرهنگسرای نیاوران

نقدی بر نمایشگاه نوستالژیا، رنگ‌های گذشته

نقدی بر نمایشگاه نوستالژیا، رنگ‌های گذشته  نگارخانه شماره ۲ نیاوران سایت تندیس: به قلم مریم روشن فکر  «آن هنگام که خلقت آغاز شد و ماشین زمان به حرکت درآمد گذشته شکل گرفت و حسرت از دست رفته‌ها معنا پیدا کرد و نوستالژیا آغاز شد.» این جمله آغاز نمایشگاهی است با عنوان نوستالژیا، مفهومی که برگذشته …

0 comments

 

نوشته‌های پیشنهادی

فاخته شمسیان درخت باژگون

درخت باژگونِ فاخته شمسیان در هراس‌هایی تصورپذیر

نمایش آثار فاخته شمسیان با عنوان «درخت باژگون» در گالری پروژه‌های آران هراس‌هایی تصورپذیر[1] مجله ...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.