پنجشنبه , ۶ تیر ۱۳۹۸
خانه | مجسمه | نگاهی به مجسمه‌های مریم کوهستانی | بدن معطوف به اشیاء

گالری سیحون

نگاهی به مجسمه‌های مریم کوهستانی | بدن معطوف به اشیاء

بدن معطوف به اشیاء
نگاهی به آثار مجسمه مریم کوهستانی در گالری سیحون
آوام مگ: به قلم سحر افتخارزاده

maryam kouhestani seyhoon gallery 5

کوهستانی در مجموعه تازه خود از چارچوب روانشناسانه مجموعه قبلی که فضایی درون ذهنی را بازمی‌نمود بیرون آمده. در “تن بحرانی”(بهمن‎ماه 95 گالری سیحون) شاهد روایت‌هایی موازی درون ساختمانی از واقعیات انکار ناپذیر فضا و زمان بودیم که بدن را به بند کشیده بودند. شاید بتوان گفت در آن مجموعه، بدن برای کوهستانی همچون شیئی در میان اشیاء مطرح بود. اما در اینجا مجسمه‌ها بدن‌هایی بسط یافته هستند که از چارچوب فضا‌/زمانِ گذشته بیرون آمده‌ و آزادانه هرچیز و هر جایی را از آن خود می‌کنند. “پوستی از آن خود” از حیطه روانشناسانه به سطحی پدیدارشناختی وارد شده و چنان که از گزاره نگاشته توسط مهدی رفیع بر می‌آید، به وجود از خلال بدنی معطوف به اشیاء می‌نگرد. تأویل پوست به مرز صفر میان درون و بیرون را می‌توان تلاشی برای پیوند دادن سوژه و ابژه جدا‌افتاده از هم تلقی کرد. در این مجموعه کوهستانی توانسته بخوبی ارتباط درونی با خود را در قالب هنر، بیرونی و محسوس کند.maryam kouhestani seyhoon gallery 1

مجسمه‌ها که با ترکیب مواد (پاپیه ماشه، سرامیک و فلز) ساخته شده‌اند، اغلب پا ندارند و یا لباسی توخالی هستند، اما کاراکتر اصلی همیشه سر دارد. اغلب پاها و پایین تنه است که در آن حذف یا تبدیل به اشیاء صورت گرفته. این باقی‌گذاشتن سر و دست‌ها، خلاصه شدن بودن و وجود داشتن به داشتن سر و حواس پنجگانه، بدون امعاء و احشاء و کل پایین تنه، جاگیری سوژه شناسا در سر و اساسا جداافتادگی سوژه و ابژه را به میان می‌آورد و این را می‌توان در متن گزاره هنرمند نیز یافت؛ آنجا که به بدنی خالی می‌رسد و همچنان من-ی برایش باقی می‌ماند که با ضمیر اول شخص از خود حرف بزند، من-ی که هم بدن خود است و هم چیزی جدا از آن است.maryam kouhestani seyhoon gallery 4

آثار کوهستانی اشیاء را در ارتباط با بدن نه در مقام ابزار که در مقام متعلق التفات سوژه بازتعریف کرده‌اند. با این تلاقیِ معناساز، بودن از خلال عمل وجودشناختی بازشناخته می‌شود. در اینجا هنرمند شیء را از زمینه خود جدا کرده و با زمینه تازه‌ای گره زده است. تنها در بدن-سرسره است که افزودن موتیف گل و مرغ نظام پدیدارشناسانه پیش‌برنده روند معناسازی مجموعه را دچار وقفه کرده و مخاطب را وارد نظام تفسیری نشانه‌شناسانه می‌کند.maryam kouhestani seyhoon gallery 2

هنرمند در گزاره نگاشته به قلم خودش، پرسش از وجود را با شک در داشتن وجودی مستقل و بسنده برای خود آغاز می‌کند. از این رهگذر، آثار کوهستانی با خواست آزادی گره می‌خورند. عنوان نمایشگاه که یادآور “اتاقی از آن خود” نوشته ویرجینیا وولف است، میل هنرمند به فرارفتن از مسئله جنسیت را نمودار می‌سازد و وجهی بیرونی/اجتماعی را در کنار وجه درونی/فلسفی آثار به مجموعه می‌افزاید. وولف در رمان خود که به عنوان نوعی سخنرانی نگاشته شده، به مسئله زن و ادبیات یا شاید بتوان گفت زن و آفرینش هنری و ادبی می‌پردازد. عنوان کتاب اشاره‌ای است به نبودن حق مالکیت مکانی برای زن در دوره‌ای که این کتاب نوشته می‌شد و این یکی از تلاش‌های وولف بود برای به دست آمدن استقلال فردی زنان و بویژه آغازی شد برای نظریه فمینیسم ادبی. اما آنچه می‌توان از وولف در رابطه با آثار کوهستانی و عنوان مجموعه او استنباط کرد مسئله استقلال فردی برای وجود داشتن است. زن بودن هنرمند و پرداختن او به وجود خودش از خلال هنر، اعلام موجودیتی مستقل از تمام برچسب‌های محدود کننده جنسیتی تحمیل شده از سوی اجتماع است. وولف در کتاب می‌گوید: …واقعیت این است که کسی وجود ندارد که به او تکیه کنیم و ما تنها هستیم و با دنیای واقعی سروکار داریم، نه فقط دنیای زنان و مردان…maryam kouhestani seyhoon gallery 6

گزاره مریم کوهستانی:

دغدغه من برای درک و کشف جهان خودم، برای کشف خودم همیشگی است. هر بار به شکل تازه‌ای و به دستیافت تازه‌ای میرسم و دوباره از آن دور میشوم.. تنم خانه من است. این منی که میگوید این خانه خانه‌ی من است در خانه‌ی خودم هستم، این فکرِ بودن در خانه‌ی خودم آرامم میکند، این خانه از هیاهوی جهان بیرون نجاتم میدهد، این خانه مثل رحم مادر مرا در برمیگیرد، این پناهم میدهد، این من که می گوید این خانه از هیاهوی جهان بیرون نجاتم میدهد، صاحب این خانه‌ای هستم که بیسند و محضر و دفتر، از آن من است، این تنم خانه‌ی من است، این آخرین پناه من است، من در خانه‌ی خودم هستم، من در خانه‌ام، خودم هستم، من خودم هستم، اما در کجای این خانه، تا کجای این خانه، من خودم هستم؟ این من، این خود، این هر چه که اسمش باشد و نباشد، این اسمی داشته باشد یا نداشته باشد، این هر چه که هست و نیست، این حد و مرزش تا کجاست؟ این تا کجا من خودم هستم؟ این تا کجا خودم هستم؟ این تا دستهام؟ این که ستون خانه ام باشد وجداشان کنم و همچنان خودم باشم و جفت دستهام، این تا پاهام که جدا شوند و همچنان خودم میمانم و این پاهام که مثل طفلی که هراس گم شدن بی‌تابش میکند و پای مادرش را بغل گرفته آرام می گیرد، تا پاهام که نشسته بر هیچ، کنج خانه‌ی خودم هستم، تا موهای سرم که سقف پوشالی خانه‌ام، این که بند نافم پچیده در سرم، بر گلویم، این که مثل نیلبک به لب و دهان بگیرم و مادرانه‌ترین نوای موسیقی خودم باشم ؟ این تا کجای تن و بدنم، این من خودم هستم؟ این که میتوانم از نردبان بدنم بالا بروم و سُر بخورم تا زیر پای دامنم، این و اینها هر چه که هست من چیزی جز این تن و بدن هستم و نیستم، این من نیستم، این من خودم نیستم و همین منی که می تواند نیست باشد و نباشد و همچنان با ضمیر اول شخص بگوید: این من نیستم، این من خودم نیستم، این چیست؟ این چیزی جز یک خالی بی‌پایان، این چیزی جز خانه‌ای لخت و خالیست که صدای خودم، تنهاترین صدای موجود در خانه‌ام در آن می‌پیچد: کسی خانه هست؟maryam kouhestani seyhoon gallery 7

بخشی از گزاره مهدی رفیع بر نمایشگاه:

پوست یک مساحت مرزی است، جایی که جهان‌های درون و بیرون یکی می‌شوند یا بهتر با هم تلاقی می‌کنند: تجربه‌ی بساوایی مجسمه.اگر پوست مرز جهان‌های «من» را یا شاید هویت مرا معین می‌کند،به عبارت دیگر، اگر پوست یک «صفر مرزی» است می‌توان با برگردان هر تجربه ‌ای به این «صفر شدت» کارکردهای متعین اندام‌ها و ارگانیسم‌ها را واژگون کرد. بدن ،یا تنِ مجسمه در مقام فیگور می‌تواند جهان را به درون خود داخل کند و خود نیز ادامه‌ی اشیاء و موجودات باشد. مثلاً دست من امتداد میز باشد یا ادامه‌ی کاموا یا پا-دامن‌هایی که در راستای سرسره جاری می‌شوند و برای «دیگر شدن» سرعت می‌گیرند. می‌توان اجزاء بدن را با قطعات دیگری از جهان جایگزین کرد. و آن‌گاه پرسش اساسی این است: این بدن تا کجا بدن «من» است و من با چه عنوانی مالک آن هستم؟maryam kouhestani seyhoon gallery 3

نقد نمایشگاه‌های قبل به قلم سحر افتخارزاده را اینجا بخوانید:

yahya roydel deilaman gallery 8

کلیشه‌های فانتزی | نقدی بر «خارج از مرز» یحیی رویدل

کلیشه‌های فانتزی نقدی بر “خارج از مرز” یحیی رویدل در گالری دیلمان آوام مگ: به قلم سحر افتخارزاده گالری دیلمان در دومین نمایشگاه خود آثار نقاشی و طراحی یحیی رویدل را تحت عنوان مجموعه “خارج از مرز” به نمایش در آورده است. یحیی رویدل در مجموعه گذشته خود با عنوان “زمین” آثاری نمادگرایانه با محوریت …

۰ comments

سلمان خوشرو | سلاخیِ رنگ در «کنش ممکن»

سلاخیِ رنگ نقدی بر “کنش ممکن” سلمان خوشرو در گالری پروژه‌های آران آوام مگ: به قلم سحر افتخارزاده سلمان خوشرو هنرمندی است که ابایی از تغییر سبک و رسانه هنری ندارد و مدام درحال کسب تجربه است. او که در رشته هنر دیجیتال تحصیل کرده پس از تجربیاتی در عکاسی به نقاشی روی آورده و …

۰ comments
jamshid haghighat shenas sareban gallery 3

هنر تهی از هنرمند | نقدی بر آثار جمشید حقیقت شناس

هنر تهی از هنرمند | نقدی بر آثار جمشید حقیقت شناس  گزارش تصویری نمایشگاه “بیست هجده” در گالری ساربان سایت تندیس به قلم سحر افتخار زاده نوع روایتی که جمشید حقیقت شناس در آفرینش هنری خود بکار می‌بندد در دوره‌های کاری مختلف او از منظر فرم، ساختمان مشابهی را پی می‌ریزد، اما تفاوت مجموعه اخیر با …

۰ comments
lienhard05

مینی‌منتالیسمِ شادِ شاد

مینی‌منتالیسمِ [۱] شادِ شاد نگاهی به نمایشگاه حجم سلماز لینهارد در گالری آریانا سایت تندیس به قلم سحرافتخارزاده احجام لینهارد فرم‌هایی اتفاقی هستند که از توری فلزیِ رنگ شده ساخته شده‌اند. احجامی بسته و فرورفته در خود که فضا را به درون و بیرون تقسیم می‌کنند. اگرچه این فروبستگی با شفافیت بصری حجم‌ها تعدیل شده …

۰ comments
bratislava biennial iranian artwork 4

مروری بر آثار برندگان دوره‌های گذشته دوسالانه تصویرگری براتیسلاوا

مروری بر آثار برندگان دوره‌های گذشته دوسالانه تصویرگری براتیسلاوا گزارش تصویری نمایشگاه در موزه هنرهای معاصر صنعتی در کرمان سایت تندیس به قلم سحر افتخارزاده آثار برندگان سیب‌ها و پلاک‌های طلایی و جایزه بزرگ بی.آی.بی (دوسالانه تصویرگری براتیسلاوا) از سال ۱۹۶۷ تا ۲۰۱۷، پس از نمایش در سنندج اکنون برای یک هفته در موزه هنرهای …

۰ comments
ava bahrami vista gallery 1

آوای وحش، نگاهی به نقاشی‌های آوا بهرامی در گالری ویستا

آوای وحش[۱] نگاهی به نقاشی‌های آوا بهرامی در گالری ویستا سایت تندیس به قلم سحر افتخارزاده نقاشی‌های بهرامی بیش از آن که درباره رابطه انسان با طبیعت باشند درباره ارتباط انسان با دیگران و کناره گرفتن از پذیرش مسئولیتِ مناسبات رسمی اجتماعی هستند. آدم‌های بهرامی در حالتی از بی‌خودی، لَخت و بی تحرک لمیده‌اند؛ با …

۰ comments
donya rostami mah art gallery 9

نگاهی به “قاراچوخا اویان!” دنیا رستمی | آن که این کار ندانست در انکار بماند …

نقد نمایشگاه دنیا رستمی با عنوان “قاراچوخا اویان!” در گالری ماه آن که این کار ندانست در انکار بماند … سایت تندیس به قلم سحر افتخارزاده “قاراچوخا” نگهبان خیرِ خانه و صاحب خانه است. در این ترکیب “قارا” نه به معنای سیاه که در اصل به معنای بزرگ، والا و مقدّم است. می‌توان قارا چوخا …

۰ comments
farshad05

شرحه شرحه کردن یک رویا نقدی بر اثر چندرسانه‌ای مریم فرشاد

نقدی بر “رویای سفید”؛ اثر چندرسانه‌ای مریم فرشاد در ویستاپلاس شرحه شرحه کردن یک رویا سایت تندیس به قلم سحر افتخارزاده از منظر روانشناسی یونگ دریا نماد ناخودآگاه و اقیانوس نمادی از ناخودآگاه جمعی است. نهنگ سفیدِ فرشاد که او را به دنبال خود زیر اقیانوس ناخودآگاهش پایین می‌کشد، از آنجا که رفتاری آرام و …

۰ comments
hoda kashiha etemad gallery 8

شوخی‌هایِ جدّیِ هدی کاشیها با نمایش تصادف با خورشید

شوخی‌هایِ جدّیِ هدی کاشیها نگاهی به نمایش “تصادف با خورشید” در گالری اعتماد سایت تندیس به قلم سحر افتخارزاده  خطوط بی‌پروا در طراحی، ترکیب‌بندی‌های جسورانه و پویا اما در عین حال منسجم، پالت رنگی متنوع درخشنده، ابعاد متنوع آثار هنرمند نقاشی را معرفی می‌کند که توانسته بر مبانی تسلط یابد و سپس از آن‌ها عبور …

۰ comments
najafabadi05

زن/گُل بَس! نگاهی به “شورانگیز” رویا نجف‌آبادی در گالری دارگون

زن/گُل بَس! نگاهی به “شورانگیز” رویا نجف‌آبادی در گالری دارگون نگاهی به “شورانگیز”؛ نمایشگاه نقاشی‌های رویا نجف‌آبادی در گالری “دارگون” سایت تندیس به قلم سحرافتخارزاده یک کلیشه تا کجا ظرفیت بازیابی دارد! یک تصویر تکراری چگونه می‌تواند برانگیزنده احساسی تجربه نشده در مخاطب باشد یا امکان خوانشی متفاوت را فراهم آورد! رویا نجف‌آبادی در نقاشی‌های …

۰ comments
ghiasi07

آپوپتوسیس زهرا قیاسی در گالری ثالث | بیان غیرشخصی در هنر

آپوپتوسیس زهرا قیاسی در گالری ثالث | بیان غیرشخصی در هنر سایت تندیس به قلم سحر افتخارزاده زهرا قیاسی نقاش و مترجم حوزه تجسمی در دومین نمایش انفرادی آثار خود نُه تابلوی بزرگ و یک تابلوی کوچک با تکنیک رنگ روغنی روی بوم را به نمایش گذاشته. کلمه “آپوپتوسیس” ریشه یونانی دارد و به معنای …

۰ comments
plant01

هنر معاصر استانبول در گالری آرتر ARTER | قسمت دوم

هنر معاصر استانبول در گالری آرتر ARTER | قسمت دوم نگاهی به نمایشگاه انفرادی آثار ویدئوآرت Ali Mahmut Demirel با عنوان “جزیره” سایت تندیس به قلم سحر افتخارزاده طبقه دوم گالری آرتر استانبول به مدت چهار ماه به نمایش انفرادی آثار ویدئوآرت علی‌محمود دِمیرل اختصاص یافته. این هنرمندِ ساکن برلین، متولد ۱۹۷۲ و درس‌خوانده مهندسی هسته‌ای و …

۰ comments
ArterOutside

هنر معاصر استانبول نگاهی به نمایشگاه “خانه خالی” در گالری آرتر

هنر معاصر استانبول در گالری آرتر ARTER نگاهی به نمایشگاه “خانه خالی” Space for Art”  آثار  جان آیتکین Can Aytekin سایت تندیس به قلم سحر افتخارزاده گالری آرتر در انتهای خیابان استقلال استانبول با هدف ایجاد بستری پایدار برای تولید و نمایش هنر معاصر در سال ۲۰۱۰ آغاز به کار کرده و نمایشگاه‌های متعدد انفرادی و …

۰ comments
mir mohammad fatahi 6

پرونده نقد نمایشگاه‌های سال ۹۶ به قلم سحر افتخارزاده

پرونده نقد نمایشگاه‌های سال ۹۶ به قلم سحر افتخارزاده در این پرونده مروری داریم بر نقد نمایشگاه‌هایی که سحر افتخارزاده در سال ۹۶ نگاشته است که مشتمل بر ۲۱ نقد است که  در حوزه های متفاوتی کار شده است. لیست زیر به لحاظ زمانی از نقدهای اخیر سحر افتخارزاده آغاز می‌شود که در سال گذشته …

۰ comments

نوشته‌های پیشنهادی

خلاصه کتاب معنا در هنرهای تجسمی

تاریخ نظریه‌ی تناسبات بشری | خلاصه کتاب معنا در هنرهای تجسمی

خلاصه کتاب معنا در هنرهای تجسمی بخش یازدهم تاریخ نظریه‌ی تناسبات بشری به مثابه‌ی بازتابی ...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

مزایای عضویت در خبرنامه آوام‌مگ را میدانید؟
دریافت بهترین مطالب وب سایت آوام مگ
ما هم از اسپم متنفریم و مطمئن باشد مشخصات شما امن خواهد بود.